Мудрецы и кассиры одинаково спокойно относятся к деньгам
Эмиль Кроткий


 



Отзывы о банках



Наш дзядуля

Размер шрифта:    Уменьшить шрифт  Восстановить исходный рзмер  Увеличить шрифт 
1730

Набліжаецца вялікае свята – 72 гады Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.  Вайна пачалася 22 чэрвеня 1941 года ранкам, калі мірныя жыхары спакойна адпачывалі.  Горад Ваўкавыск і шмат вёсак нашага раёна падверглiся бамбёжцы фашысцкiх самалётаў  у першыя  часы вайны.

У гэтай вайне пацярпеў і мой прадзед Сцэцэвіч Пётр Маркавiч. Калі пачалася вайна, яму было ўсяго 10 гадоў, як  мне цяпер. Ён паспеў скончыць усяго тры класы. Не далi нямецкiя злыднi давучыцца многiм  няшчасным дзеткам, многiх пазбавiлі бацькоў, роднай хаты…
 

Дзядулю  з дзвюма старэйшымi сястрычкамi ў самым пачатку вайны забралі на прымусовыя  работы ў Германію.  Вось як расказвае аб гэтым мой прадзед Пеця:

«… Гiтлераўцы прыйшлi ў суседнюю вёску Карпаўцы. Тут арганiзатарамi  падпольнага  руху  былі камсамольцы. Яны  за кароткi час  сабралi  зброю, ўсталявалi сувязь з антыфашысцкiм  камiтэтам у  Ваўкавыску, з партызанскiм атрадам  имя  Калініна. Партызаны сумесна з  камсамольцамі  ўзарвалі электрастанцыю  цэмзавода.

У арганізацыю «Карпаўцы»  ўваходзіла 7 чалавек пад кіраўніцтвам  Васіля Сарокі. Па прыкладу камсамольцаў  у  барацьбу  ўключыліся і карпаўскія піянеры. Імі кіраваў малодшы брат Васіля  Сарокі Мікалай.

У піянерскую группу ўваходзіла 15 чалавек. Яны дапамагалі партызанам  здабываць  звесткі пра  ворагаў, збіраць  зброю и боепрыпасы. Распаўсюджвалі  лістоўкі, газеты, брашуры.

Група называлася «Піянерскі тайнік». Я да гэтага часу, хоць і стары ўжо стаў, памятаю имёны юных герояў-землякоў: Уладзімір Сяргейка, Леанід Седенеўскі, Анатоль Вераціла, Н. Ф. Зыбка, Н. В. Зыбка, Іван Севярын, Уладзімір Касіла, Уладзімір Белабоцкі, Мікалай Сарока, Іван Радецкі, Іван Кухта, Іван Хомка.

Ворагам удалося знайсці след цэнтра камсамольскага падполля, таму практычна ўсе загінули.

Сотні жыхароў Ваўкавыска былі вывезены ў Германію на прымусовыя  работы. Паспрабаваў нямецкага «хлеба» і я.

У нашы Навасёлкі прыйшлі  паліцаі, яны ўрываліся ў хаты,  забіралі маладых хлопцаў і дзяўчат, а таксама  — падлеткаў, такіх  як я. Усіх нас на падводах адправілі  ў  Ваўкавыск. Там  гітлераўцы сілаю  загналі нас у таварны вагон.

Яшчэ суткі прастаялі на станцыі  без ежы і вады. Потым вагон адправілі ў Беласток, а  затым у Кёнігсберг. 2  дні жылі ў бараках пад аховай. За любую дробязную правіннасць — удар гумовай палкай. Праз 2 дні прыехалі вярбоўшчыкі. 6 чалавек, у тым ліку і мяне з сёстрамі , выбраў баўэр (фермер) і адвёз у маёнтак Вальдзаузен.

Маёнтак гэты знаходзіўся ў 17 кіламетрах ад Кёнігсберга. Працавалі па 12 гадзін у дзень пад аховай. Выконвали розную работу: арали, касілі, вазілі гной, даглядалі хатніх жывёл. Жылі ў канюшні, самі гатавалі нейкую ежу… А ў красавіку  1945 года нас вызвалілі савецкія салдаты….»

Я вельмі ганаруся, што маю такога прадзеда.  Ён жыве ў вёсцы  Навасёлкі, ў той самай вёсачцы, адкуль яго калісьці забіралі ў палон. Гэта недалёка ад нашага Краснасельскага. Пасля вайны ён ажаніўся,  пайшоў рабіць у Рось,  на камбікормавы  завод. Сышоў адтуль на пенсію ветэранам працы. Мае шмат грамат і падзячных лістоў за добрасумленную працу.

Мы часта ездзім да яго ў госці, дапамагаем яму па гаспадарцы. Кожны год 9 мая мы едзем да яго з кветкамі, віншуем з Перамогай, слухаем яго ўспаміны пра тое, як яму жылося ў нямецкім палоне.

Ён часта дае нам паглядзець свае юбілейныя медалі: «65 гадоў Перамогі  ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945г.г.» і «70 гадоў вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў».

Я стаўлюся да вайны адмоўна. Я лічу, што любую спрэчку можна вырашыць мірна. Вельмі хачу, каб наша планета спыніла шматлікія  войны. Бо гэта так страшна, калі гінуць ні ў чым не вінаватыя людзі, асабліва — дзеці.

На жаль, з кожным годам становіцца ўсё менш удзельнікаў і відавочцаў падзей ваенных гадоў. Для нас няма нічога  каштоўней, чым  іх ўспаміны. Нам варта захоўваць іх, каб нашы нашчадкі не забывалі  жах  вайны і прыкладалі ўсе высілкі, каб захаваць  мір на зямлі.
 
Ксенiя Кукаука, праунучка.
Присылайте рассказы о своих родных, на наш проект «Победители: дедушки и бабушки». Адрес электронной почты: [email protected]. Рассказы обязательно будут опубликованы.


Источник: www.infobank.by

Понравилось? Отправь друзьям!


Оставить комментарий
  
Комментариев нет